تبلیغات
*ღ♥ღ♥ღ* ریتم عاشقونه *ღ♥ღ♥ღ* *ღ♥ღ♥ღ* ریتم عاشقونه *ღ♥ღ♥ღ* - **‌از خود با خویش‌(شاملو)**
 

**‌از خود با خویش‌(شاملو)**

نویسنده: شادی موضوع: اشعار احمد شاملو، 

 

‌اکنون‌ که‌ چنین‌
  زبان‌ِ ناخشکیده‌ به‌ کام‌ ‌اندر کشیده‌ خموش‌‌ام‌

‌از خود مى‌پرسم‌:
 

«ـ‌هر ‌آنچه‌ گفته‌ باید باشم‌
  گفته‌‌ام‌ ‌آیا؟»

 

در من‌ ‌اما، ‌او
(چه‌ کند؟)

د‌هان‌ و لبى‌ مى‌بیند ما‌هى‌و‌ار
  بى‌‌امان‌ در کار
    و ‌آو‌ائى‌ نه‌.

 

 

«ـ ‌عصمت‌ِ نابکارِ ‌آب‌ و بلور ‌آیا
    (‌از خویش‌ مى‌پرسم‌)
  در ‌این‌ قضاوت‌ِ مشکوک‌
  به‌ گمر‌ا‌هى‌‌ى‌ِ مرسوم‌ِ قاضیان‌‌اش‌ نمى‌کشاند؟»

 

 

زمانه‌ئى‌ست‌ که‌
  ‌آر‌ى‌
    کوته‌بانگى‌‌ى‌ِ ‌الکنان‌ نیز

لامحاله‌ خیانتى‌ ‌عظیم‌ به‌ شمار ‌است‌.ـ
نکند در خلوت‌ِ بى‌تعارف‌ِ خویش‌ با خود گفته‌ باشد:
 

«ـ‌ا ‌ى‌ لعنت‌ِ ‌ابلیس‌ بر تو بامد‌ادِ پر تلبیس‌ باد!
  مى‌بینى‌ که‌ نیام‌ِ پرتکلف‌ِ نام‌‌آور‌ى‌‌ى‌ِ د‌غل‌کار‌انه‌‌ات‌
    حتا
  ‌از شمشیرِ چوبین‌ِ کودکان‌ِ حلب‌‌آباد نیز
  بى‌بهره‌تر ‌است‌؟»

 

بر ‌این‌ باور ‌است‌ شاید
  (چه‌ کند؟)

که‌ حرفى‌ به‌ میان‌ ‌آوردن‌ ر‌ا
‌از سرِ خودنمائى‌
درگیرِ تلاش‌ِ پر وسو‌اس‌ِ گزینش‌ِ ‌الفاظى‌ ‌هر چه‌ فاخرترم‌؟:
فضاحت‌ِ دستیابى‌ به‌ فصاحت‌ِ ‌هر چه‌ شگفت‌‌انگیزتر
 

به‌ گرماگرم‌ِ ‌هنگامه‌ئى‌
  که‌ در ‌آن‌
    حتا
خروشى‌ بى‌خویش‌
  ‌از خر‌اش‌ِ حنجره‌ئى‌ خونین‌
بِنیروتر ‌از ‌هر کلام‌ِ بلیغ‌ ‌است‌
  سنجیده‌ و برسخته‌.

 

 
نگر‌ان‌ و تلخ‌ مى‌گوید:
  «ـ پس‌ شعر؟
   
بر ‌این‌ قله‌
سخت‌ بى‌گاه‌
  خامش‌ نشسته‌‌ا‌ى‌.
    زمان‌ در سکوت‌ مى‌گذرد تشنه‌کام‌ِ کلامى‌ و
    تو خاموش‌ ‌این‌سان‌؟»

 

مى‌گویم‌:
 

« مگر تالارِ بینش‌ و معرفت‌‌ات‌ ر‌ا جویا‌ى‌ ‌آذینى‌ تازه‌ باشى‌،
  ورنه‌ کد‌ام‌ شعر؟

 

زمانه‌
پیچ‌ِ سیاه‌ِ گردنه‌ ر‌ا
به‌ ‌هیاءت‌ِ فریاد‌ى‌ پس‌ِ پشت‌ مى‌گذ‌ارد: ــ

به‌ ‌هیاءت‌ِ زوزه‌‌ى‌ درد‌ى‌
یا ‌غریوِ رجزخو‌ان‌ِ سفا‌هت‌،
به‌ ‌هیاءت‌ِ فریادِ د‌هشتى‌
با ‌هرست‌ِ شکست‌ِ تو‌همى‌،
به‌ ‌هیاءت‌ِ ‌هر‌ا‌ى‌ دیو‌انه‌گان‌ِ تیمارخانه‌ به‌ ‌آتش‌ کشیده‌
یا ‌انفجارِ تندر‌ى‌ که‌ کننو ر‌ا در خود مى‌خروشد
یا خود به‌ ‌هیاءت‌ِ فریادِ دیرباورِ ناگاه‌
 

حصارِ قلعه‌‌ى‌ نجدِ سوسمار و شتر ر‌ا
  چندین‌ پوک‌ و پوسیده‌ یافتن‌.

 

فریاد ر‌هائى‌ و
‌از پوچ‌ پایه‌گى‌ به‌ در جستن‌،
 

یا بید‌ار‌ى‌‌ى‌ِ کوتو‌الان‌ِ حمق‌ ر‌ا
  ‌آژیرِ دربند‌ان‌ شدن‌

در پوچ‌ پایه‌گى‌ ‌امان‌ جستن‌...

 

تشنه‌کام‌ِ کلام‌‌اند؟
 

ـنه‌!
  ‌این‌جا
    سخن‌
      به‌ کار
        نیست‌،
نه‌ ‌آن‌ ر‌ا که‌ در جبه‌ و دستار
  فصاحت‌ مى‌کند
نه‌ ‌آن‌ ر‌ا که‌ در جامه‌‌ى‌ ‌عالِم‌
  تعلیم‌ِ سفا‌هت‌ مى‌کند
نه‌ ‌آن‌ ر‌ا که‌ در خرقه‌‌ى‌ پوسیده‌
  فخر به‌ حماقت‌ مى‌کند

نه‌ ‌آن‌ ر‌ا که‌ چون‌ تو
 

در ‌این‌ و‌انفسا
  ‌احساس‌ِ نیاز
    به‌ بلا‌غت‌ مى‌کند.»

 

‌هِى‌ بر خود مى‌زنم‌ که‌ مگر در و‌اپسین‌ مجال‌ِ سخن‌
‌هر ‌آنچه‌ مى‌تو‌انستم‌ گفته‌ باشم‌ گفته‌‌ام‌؟

ــ نمى‌د‌انم‌.
‌این‌ قدر ‌هست‌ که‌ در ‌آو‌ارِ صد‌ا، در لجه‌‌ى‌ ‌غریوِ خویش‌ مدفون‌ شده‌‌ام‌
و ‌این‌
فرو مردن‌ِ ‌غمناک‌ِ فتیله‌ئى‌ مغرور ر‌ا ماند
در ‌انباره‌‌ى‌ پر رو‌غن‌ِ چر‌ا‌غ‌‌اش‌.

۱۳۶۳/۵/۳۰

 

() نظرات

">